Bij Yarden moet je straks je eigen kist meebrengen

Op 1 juli 1970 werd ik lid van de Vereniging voor Crematie AVVL. De uitvaart kon haast een dorpsfeest worden. Bij opvolger Yarden moet ik straks vermoedelijk mijn eigen kist meebrengen, plus twaalf zelfgebakken slappe cakes en koffie in onze thermoskannen. De verwording van een branche.

Door Wiebe Pennewaard

Eén moment van onoplettendheid maakt dat mijn nabestaande eeuwig schreit. De brief was immers geruststellend, in april 2007. ,,Het belangrijkste voor u is dat uw nieuwe verzekering geen nadelen oplevert.'' En: ,,Er is dus geen enkele achteruitgang ten opzichte van de situatie vóór de omzetting.'' En: ,,Uw oude rechten blijven gehandhaafd.'' En: ,,We vergoeden de benodigde diensten.'' En ik geloofde dat, van Hans Croes, die als toenmalige Yarden-directeur zijn pootje onder het schrijven zette.

Zestigduizend andere klanten van de uitvaartonderneming waren wakkerder. Zij protesteerden tegen de kapitalisering van hun naturaverzekering. De bestaande polis omvatte immers de crematie of begrafenis, kist, koffie, cake en alle andere omballingen. Weliswaar uitgaand van een simpele verpakking en vijftig bezoekers, terwijl de AVVL in 1970 nog geen enkele rem kende in kwaliteit of aantallen koffiedrinkers. De nieuwe polis zou een blijvend vaststaand bedrag uitkeren. Bij een door Yarden geregelde uitvaart €3733,74, en wie een andere verzorger prefereerde kreeg maar €2304,78. Wat de uitvaart meer ging kosten, moest door de nabestaanden worden bijgepast.

Met weinig trek in kleine lettertjes

De boze klanten werden in het gelijk gesteld door het Kifid, de geschillencommissie voor financiële dienstverleners. Deze groep hield recht op volledige vergoeding van een standaarduitvaart, ongeacht de echte kosten. Maar met weinig trek in de kleine lettertjes van de nieuwe polis, gerustgesteld door de misleidende brief van Croes, en omdat ik statistisch gezien nog 25 jaar moest wachten op mijn crematie, liet ik in 2007 de boel de boel.

Tien jaar later komen andere Yarden-klanten alsnog in opstand. Hun verwanten moeten inmiddels duizenden euro's bijbetalen, na gedane zaken, zo meldde de Volkskrant nu in een groot en boos stuk. Kort na deze alarmbel bedierf mijn gepieker over deze narigheid het magistrale Allegro maestoso van Paganini's vioolconcert in D, tijdens de uitvaartdienst voor de oud-collega. In de sfeervolle aula van Andringastate bij Marsum zou Yarden overigens slechts die bekrompen €2300 vergoeden. Want van Yarden moet je naar Goutum, een crematorium waar ik dood nog niet zou willen liggen.   

De handige uitvaartcalculator

Met de polismap in de hand – vanaf het eerste AVVL-ledenpasje, wie wat bewaart heeft thuis een hoop rommel – belandde ik via de Yarden-site bij de uitvaartcalculator voor mijn afscheid. Handig! De minimale uitvoering vergt met vijftig gasten al €6628, en met honderd bedroefden €7096. Een gemiddelde opzet kost met vijftig gasten €8710, en met vijftig man meer €9179. Pakt mijn partner gezellig breed uit, dan is zij voor vijftig genodigden €9832 kwijt, en met honderd bezoekers €10.300.

Na aftrek van de Yarden-fooi moet ze, bij keuze voor Goutum want ik kan dan waarschijnlijk toch niet meer protesteren, tussen de €2900 en €6600 bijpassen. Respecteert ze de voorkeur van de overledene voor Marsum, dan verliest ze naast mij ook nog eens tussen de €4300 en €8000.

Hij kijkt zo betrouwbaar mogelijk

Met een paginagrote advertentie in de Volkskrant reageerde de huidige Yarden-baas Ron Bavelaar op de ontstane commotie. Naast een foto waarop hij zo betrouwbaar mogelijk probeert te kijken, deelt de uitvaartboer mee dat hij betreurt dat er een beeld is ontstaan dat hij nabestaanden duizenden euro's te veel laat betalen. De verzekerden kunnen, bezweert hij, erop vertrouwen dat dit niet het geval is. Extra kosten buiten de verzekering worden immers vooraf aan de nabestaanden gemeld, zegt Bavelaar.

Hebben de verwanten moeite met die extra kosten, dan ,,zijn zij vrij om andere keuzes te maken.'' Oja? Zoals? Mij in onze achtertuin begraven? Opstoken naast de loods, in het roestige lege olievat? Wil partner zelfs het kleinste bedrag van Yarden terugzien, van de veertig jaar premie die ik braaf heb afgedragen, dan zal ze na alle feestelijkheden immer alsnog, zie boven, minstens €2900 moeten overboeken naar Yarden. De advertentie is niks anders dan een lepe poging zo veel mogelijk ongeruste verzekerden aan de lijn te krijgen, in de zekerheid dat een deel zich bangelijk een duurdere verzekering laat aansmeren.

Bavelaar zou die brief van zijn voorganger Croes nog eens moeten nalezen. En zich doodschamen. Waarna ik hem wel op eigentijdse, dus peperdure wijze wil uitvaren.

Laatst gewijzigd op 30-09-2017 om 19:38 uur




Meer Andere Kijk

Culturele Hoofdstad fopte de jury

Ach, relativeerde de woordvoerder van Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018, zo'n verwacht bezoekersaantal is 'ook maar een marketing tool, een commercieel vehikel, om de jury over te halen.' Die fopperij is dus gelukt. In mijn kroeg noemen ze zulks de kluit belazeren. 

Door Wiebe Pennewaard

Met dank, dokter, voor de rondleidingen door het MCL 

De kennis had zijn vriendengroep al eens gewaarschuwd. Hij was voor een kleinigheid naar de specialist verwezen, en vond zich op enig moment voor de zoveelste keer terug op de zoveelste afdeling van het Medisch Centrum Leeuwarden. Soms, zo raadde hij aan, moet je even heel vriendelijk tut-tut-ho-ho zeggen. Een prima advies. 

Door Wiebe Pennewaard
 

Kan nu eindelijk het doek neer voor Lady Di?

Het ergste was Elton John. Zijn zeiknummer 'Candle in the Wind' uit 1973 werd voor de gelegenheid van een glibberige nieuwe tekst voorzien, en is sindsdien de best verkochte single ooit na 'White Christmas' van Bing Crosby. Het wordt tijd om twintig jaar nadien voorgoed te zwijgen over het vooral sneue type Diana Spencer.

Door Wiebe Pennewaard
 

Nieuwe crossgender: de LEBK

Jongetjes moeten weer de kans krijgen om stoere spelletjes te doen. Vinden de reclamemensen, die de Sire in de lucht houden. Eenmaal groot en stoer mogen ze niet meer als meneer worden aangesproken, vindt een bonte verzameling mafketels. Het worden zware tijden voor kleinzoon Thomas. 

Door Wiebe Pennewaard

Bouwvak: festival van de automutilanten 

Ze droeg een klein kettinkje om haar linkerbeen, vlak boven de enkel. Grappig. Maar het kettinkje slingerde niet lichtjes, als ze op de terrasstoel haar been bewoog. Het sieraad was in haar huid gegraveerd. Allemachtig. 

Door Wiebe Pennewaard
 
 
Vorige | Pagina 2 van 21 | Volgende